دوستان نازنینم سلام

راستش اینگار همه گله مند شدند از اینکه مطالبم پاییزیه

خوب البته گفته بودم که من /تو پاییز دلم بارونیه

ولی چشم/ یه خاطره خنده دار واستون مینویسم تا دلتون میخواد به اینجانب بخندین............

دو سه روز پیش از خواب بیدار شدم و با چشم خواب آلو د بساط صبحانه رو آماده کرد م وبا دل دلا نشستیم پای سفره  و بسم الله........

جاتون خالی نون و شیر و کنجد و گردو و از این حرفا

میشه گفت ته کاسه دیگه یکم شیر مونده بود که تلخی اون اجازه نداد تهشم سر بکشم.........

با لحنی معترضانه به مادرم گفتم مامان چرا این کنجدا تلخ بود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یهو مامانم گفت کدوم کنجد؟؟؟؟؟؟؟؟

گفتم همین دیگه ...اینکه تو شیشست

یه دفعه دیدم همه زدن زیز خنده و گفتن کی تا حالا بانون و شیر اسفند میخورن..........

آره چشمتون روز بد نبینه یه مشت اسفند خالی کرده بودم تو کاسه شیر و با دل دلا دو ساعت میخوردم....

اینم از روزگار ما خبرنگارا. دیگه.....

البته به قول پدر بنده اینجانب تا آخر عمر از چشم ونظر و این حرفا مصون و محفوظ خواهم ماند

نمیدانی که تنهایم
نمی بینی تو -مرگ زرد دنیایم
نمیخواهم ز اینک خاطراتم را
و میبندم دهانم را که میسوزد
ز هر بغضی که در سینه به خود دارم

و میخوانم غم تلخ جدا گشتن ز فردایم

نمیبینی تو- دفن ارزوهایم

و عزم رفتنی کردی که در من میگشاید زخم شبهایم

نمیدانی ز دیروزم
که در من خرد شد خود باوریهایم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

                                                    دوستتون دارم    

دوستای نازنینم سلام

ببخشید حال و هوای وبم یه جورایی پاییزیه

آخه من همیشه تو پاییز یه حس و حال دیگه ای پیدا میکنم

گاهی مطالب و اشعاری که میگذارم  یه جورایی حرف دل منو میزنه

امروز هوا ابری بود و دل من هم مثل آسمون بارونی/

خوب اینم حس منه دیگه چی کارش کنم آبانه  / ماه منه دیگه    

آنگاه که همه با هم و دقیقا مثل هم برای رسیدن به یک نقطه پوچ مشغول بازی و سبقت می

باشیم انسان های برتر اندیش به قله موفقیت صعود کرده اند

-------------------------------------------------------------------------

 آبان ماه منه

ماه خوبیها 

ماه زیباییها........                                                                      

از چه هراس است.......بهار در راه است اینک با خزان بساز

از چه هراس است؟///

آیا باید از دوری خورشید باک داشت؟

اینک با خزان باید ساخت.نوای کلاغ به جای چهچهه بلبل در گوش طنین انداز

است هر دو آوازند اما با سازهای متفاوت

خزان برای این است که سردی سکوت را با لبخندی به آتش سوزان مبدل

 کنی تا بیاموزیم در لحظه های غم/ شادی هم وجود دارد

نگذاریم بهار جوانیمان خزان شود در حالیکه خندیدن را نیاموخته باشیم

اینک خزان است........

و بهاری در راه.......

من خود نیز در یکی از روزهای پاییز به دنیای نا مهربانیها  سلام کردم شاید سرش این بود که

  پاییز به من ثابت کند که امید  هم زیباست

راستش امروز داشتم مطلی رو میخوندم در مورد پاییز بود خیلی به احساس من شبیه بود این نوشتم بر گرفته از اون احساس زیبا بود/امید وارم  شما هم خوشتون بیاد/                                           

  دوستان گلم ملتمس دعای خیر شما هستم

هیچ مصیبتی ناخواسته در زمین و نه در وجود شما روی نمیدهد مگر اینکه همه آنها قبل از آنکه زمین را بیافرینیم در لوح محفوظ ثبت است

این بخاطر آنست که برای آنچه از دست داده اید تاسف نخورید و به آنچه به شما داده است وابسته و شادمان نشوید

آیه ۲۲ سوره حدید

خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خدایا کفر نمی گویم ... پریشانم ... چه می خواهی تو از جانم ...مرا بی آنکه خود خواهم اسیر

 زندگی کردی ..خداوندا تو مسوؤلی تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار

 است...چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است( شریعتی )

نمیدونم این چند روزه چرا بلاگفا اینقد ضعیف عمل میکنه بعضی از دوستان گله مند از این بودند که چرا نظرات زیباشون رو تایید نکردم.این یه افتخاره برای بنده که نظرات زیباتون رو بخونم و در کلبه حقیرم ثبت کنم ولی بلاگفا این امکان رو بهم نمیده  حداقل تو بعضی موارد /باز هم عذر بنده رو بپذیرید

6- رنجاندن مومن

بعد ازبازگشت از سفر به دیدار نازنینانم  خواهم آمد

//--------------------------------------------------------//

طعمش‌ تلخ‌ بود. تلخي‌اش‌ را دوست‌ نداشتيم. نمي‌دانستيم‌ كه‌ دواست. دواي‌ تلخ‌ترين‌ دردها. نمي‌دانستيم‌ معجون‌ است. معجونِ‌ انسان‌ شدن. گمش‌ كرديم. شيطان‌ از دستمان‌ دزديد. بي‌طاقت‌ شديم‌ و ناآرام. و تازه‌ فهميديم‌ نام‌ آن‌ اكسير مقدس، نام‌ آنچه‌ از دستش‌ داديم، «صبر» بود. ديگر عزم‌ آهني‌ و طاقت‌ فولادي‌ نداريم، ديگر پاي‌ ماندن‌ و شانه‌ سنگي‌ نداريم. انگار ما را از شيشه‌ ساخته‌اند. ما با هر نسيمي‌ هزار تكه‌ مي‌شويم. ترك‌ مي‌خوريم. مي‌افتيم، مي‌شكنيم، مي‌ريزيم‌ و شيطان‌ همين‌ را مي‌خواست. خدايا، ما را ببخش، اين‌ تعريف‌ انسان‌ نيست. ما ديگر ايوب‌ نيستيم. از اينجا تا تو هزار راه‌ فاصله‌ است. ما اما چقدر بي‌حوصله‌ايم. ما پيش‌ از آنكه‌ راه‌ بيفتيم، خسته‌ايم. از ناهموار مي‌ترسيم، از پست‌ و بلند مي‌هراسيم، از هر چه‌ ناموافق‌ مي‌گريزيم. شانه‌هايمان‌ درد مي‌كند، اندوه‌هاي‌ كوچكمان‌ را نمي‌توانيم‌ بر دوش‌ كشيم، ما زير هر غصه‌اي‌ آوار مي‌شويم، خدايا، ما را ببخش. اين‌ تعريف‌ انسان‌ نيست، ما ديگر ايوب‌ نيستيم.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

یک روز زندگی

امروز را از دست ندهید، آیا ضمانتی برای طلوع خورشید فردا وجود دارد!؟